ویجر تا ۳۰۰ سال آینده به ابر اورت میرسد – سایت علمی بیگ بنگ
بیگ بنگ: فضاپیمای ویجر که دورترین شیء ساخت بشر از زمین است، هنوز مسیر بسیار طولانیای در پیش دارد.
به گزارش بیگ بنگ، در حدود ۳۰۰ سال آینده، فضاپیمای ویجر ناسا به ابر اورت میرسد؛ منطقهای که مدتهاست تصور میشود وجود دارد، اما هنوز شواهد قطعی از آن در دست نیست. این منطقه آنقدر وسیع است که ویجر برای عبور از آن به ۳۰ هزار سال زمان نیاز دارد.
ویجر ۱ در سال ۱۹۷۷ پرتاب شد و از آن زمان تاکنون در حال سفر در فضاست. اکنون، این فضاپیما حدود ۱۶۷ واحد نجومی (AU) از زمین فاصله دارد. هر واحد نجومی ۱۵۰ میلیون کیلومتر است و برابر فاصله متوسط زمین تا خورشید است. ویجر نخستین فضاپیمایی بود که از هلیوسفر خارج شد، از هلیوپوز عبور کرد و وارد فضای میانستارهای شد.
در حال حاضر، ارسال سیگنال از زمین تا ویجر ۲۳ ساعت و ۱۲ دقیقه و ۱۸ ثانیه طول میکشد. با سرعت فعلیاش، که حدود ۶۱۱۹۵ کیلومتر بر ساعت است، هنوز بیش از یک سال طول میکشد تا فاصلهاش بهاندازهٔ کامل یک «روز نوری» برسد. در آن زمان، ویجر به نخستین شیء ساختهشده توسط بشر تبدیل میشود که فاصلهاش از زمین یک روز نوری شده است.
هرچند مأموریت فعال ویجر در حال اتمام است و با کاهش منابع سوخت، انتظار میرود در دههٔ ۲۰۳۰ برای همیشه خاموش شود، اما سفر آن در کیهان تازه آغاز شده است. بر اساس محاسبات، در ۴۰۰۰۰ سال آینده، ویجر به ستارهای بهنام AC +79 3888 نزدیکتر خواهد شد تا به خورشید ما. اما پیش از آن، باید از میان منطقهای عبور کند که بهنام ابر اورت(Oort Cloud) شناخته میشود؛ پوستهای کروی و فرضی از اجرام کوچک که تصور میشود منظومه شمسی را احاطه کرده و لبهٔ نهایی تأثیر گرانشی خورشید است.
به گفته ناسا: «ابر اورت دوردست، لبهٔ گرانشی منظومه شمسی را مشخص میکند؛ منطقهای وسیع و ناشناخته که مملو از اجرامی است که هنوز کشف نشدهاند. تصور میشود دنبالهدارهای مدار کوتاه از بخش داخلی و پراکندهٔ این ابر آمده باشند، در حالیکه دنبالهدارهای مدار بلند از بخش کروی و بیرونی آن منشأ میگیرند. این دنبالهدارها تنها در موارد نادر به خورشید نزدیک میشوند، احتمالاً زمانیکه با عبور ستارگان دور یا نیروهای جزر و مدی کهکشانی دچار اختلال میشوند. همچنین، گمان میرود سیارات بزرگی در این ناحیه وجود داشته دارند که اجرام اطراف خود را دچار اختلال کنند، اما تاکنون هیچیک کشف نشدهاند.»
لبهٔ داخلی ابر اورت حدود ۲۰۰۰ تا ۵۰۰۰ واحد نجومی از خورشید فاصله دارد و تا فاصلهای در حدود ۱۰۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰ واحد نجومی امتداد دارد. البته، برآوردها دربارهٔ محدودهٔ دقیق این منطقه متفاوت است. برخی تخمینها میگویند این منطقه میتواند از فاصلهای حدود ۱۰۰۰ واحد نجومی هم آغاز شود. اگر این فرض درست باشد، ویجر میتواند تنها در چند قرن آینده به آن برسد. با این حال، با در نظر گرفتن وسعت این منطقه، عبور کامل از آن دهها هزار سال طول میکشد.
به گفته ناسا: «بخش بزرگی از فضای میانستارهای در واقع هنوز درون منظومه شمسی ما قرار دارد. حدود ۳۰۰ سال طول میکشد تا ویجر ۱ به لبهٔ داخلی ابر اورت برسد و احتمالاً ۳۰۰۰۰ سال زمان لازم است تا از آن عبور کند.»
اگر فرض کنیم که فضاپیماهای ویجر بتوانند بدون آسیب از میان این منطقه عبور کنند (که کاملاً محتمل است، چون فضا برخلاف آنچه در فیلمهای علمی-تخیلی نشان داده میشود، پر از برخورد و مانع نیست)، میتوانند برای سالهای بسیار طولانی به مسیر خود ادامه دهند. این فضاپیماها حامل «صفحه طلایی» هستند؛ پیامی از بشر برای هر موجود فضایی که ممکن است روزی آن را بیابد. از این رو، دانشمندان سعی کردهاند پیشبینی کنند این پیامها تا چه مدت در کیهان باقی خواهند ماند.
در مقالهای علمی از سال ۲۰۲۰ آمده است: «ما احتمال تخریب تدریجی این صفحهها را در اثر تماس با مادهٔ میانستارهای بررسی کردیم. نتیجه گرفتیم که پس از ۵ میلیارد سال سفر در یک میدان گرانشی کهکشانی متقارن، احتمال آسیبدیدگی و غیرقابلخوانده شدن سطح بیرونی صفحهٔ طلایی ویجر ۱ حدود ۹۹ درصد است، در حالیکه این احتمال برای ویجر ۲ تنها ۲۰ درصد است. با این حال، سطح داخلی صفحه که به سمت فضاپیماست، احتمالاً تا زمان ادغام کهکشان راهشیری با آندرومدا (حدود ۵ میلیارد سال دیگر) سالم باقی خواهد ماند. پس از آن، ممکن است فضاپیماها به فضای بینکهکشانی پرتاب شوند که در آن، نرخ فرسایش کمتر خواهد بود.» با در نظر گرفتن این ابعاد، جشن پنجاهمین سالگرد ویجر ۱ در سال ۲۰۲۷ در مقایسه با آیندهاش، تنها یک لحظه زودگذر بهنظر میرسد!
سایت علمی بیگ بنگ / منبع: iflscience.com
لینک کوتاه نوشته : https://bigbangpage.com/?p=109144
