نوبت آمد، می­‌نوازد نوبتی، ناقوسمان / تا بگیرد رودهامان راهِ اُقیانوسمان

نوبت آمد، می­‌نوازد نوبتی، ناقوسمان

تا بگیرد رودهامان راهِ اُقیانوسمان

آذرخشی بود و غرّید و درخشید و گذشت

بانگِ نوشانوشمان و برقِ بوسابوسمان

ما نشانِ خود، رقم بر دفترِ دل­ها زدیم

آشنایی ناممان و عاشقی ناموسمان

چشم­هایِ کینه­‌ور هم، معنیِ دیگر نیافت

زِ ابتدا تا انتها، جُز مهر، در قاموسمان

عشقمان چتری گشود و بست و رفت و مانده است

لایِ دفترهایِ عاشق­ها پرِ طاووسمان

کُشته می­شد باز از بادِ اَجل، حتّا اگر

شعله­یِ خورشید روشن بود، در فانوسمان

کرد، بخلِ سرنوشت از نوشدارویی، دریغ

فرصتِ ماندن نداد، اینبار هم، کاووسمان

یک به بک یارانِ غار، از دست رفتند و هنوز

حُکم می­راند به مرگ­‌آباد، دقیانوسمان

قصّه­ گنگ و کر و ما و جهان می‌­بود، اگر

از قفس می­‌شد رها، هم، ناله­  محبوسمان

گیرم این  رویایِ آخر، ساحتِ آرامش است

کو، ولی، یارایِ خواب از وحشتِ کابوسمان؟

« قافیه زنگِ کلام است.» آری اکنون بشنوید:

زنگِ حسرت می­زند، در قافیه، افسوسمان.