بیش از یک میلیون سال در زمین باران باردید! – سایت علمی بیگ بنگ

بیگ بنگ: اگر فکر می‌کنید روزهایی هست که انگار باران هرگز قطع نمی‌شود، این شرایط هیچ شباهتی به رویداد بارانی کارنین ندارد؛ دوره‌ای در تاریخ زمین که بین یک تا دو میلیون سال بی‌وقفه باران بارید.

به گزارش بیگ بنگ، دوره‌ای که به عنوان رویداد پلوویال کارنین (Carnian Pluvial Event) شناخته می‌شود و تقریباً ۲۳۲ میلیون سال پیش رخ داد، نشان‌دهنده‌ی یک چرخش چشمگیر در تاریخ آب و هوای زمین است. در یک تغییر خارق‌العاده، سیاره از شرایط خشک و بیابانی به یک فاز طولانی‌مدت از باران شدید تبدیل شد که بین یک تا دو میلیون سال به طول انجامید.

دنیایی تحت سلطهٔ باران

این رویداد مهم ابتدا با بررسی لایه‌های غیرعادی رسوبات در سنگ‌های باستانی در اواخر قرن بیستم شناسایی شد و از آن زمان توجه جامعه علمی را جلب کرده است. شواهدی که در مناطق جغرافیایی مختلف از آلپ شرقی تا بریتانیا یافت شده‌اند، نشان می‌دهند که جهان در این دوره تحت سلطهٔ شرایط مرطوب بود و مسیر حیات روی زمین را به طور بنیادی تغییر داد.

لایه‌های غیرعادی رسوب

داستان این رویداد از دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ آغاز شد، زمانی که زمین‌شناسان با لایه‌های رسوبی غیرمعمول در سنگ‌های باستانی روبرو شدند. در آلپ شرقی، پژوهشگران شواهدی از رسوب‌گذاری سیلیسی-کلستیک(siliciclastic) یافتند — رسوبی که معمولاً با وجود آب مرتبط است — در داخل سنگ‌های کربناته. به‌طور مشابه، در بریتانیا، آلستایر رافل، زمین‌شناس و دانشمند جرم‌شناسی، لایه‌ای از سنگ خاکستری را در میان سنگ‌های قرمز منطقه بررسی کرد.

طلوع دایناسورها

این یافته‌ها نشان دادند که بارش ناگهانی و طولانی مدت با آغاز عصر دایناسورها همزمان بوده است، زمانی که این غول‌های پیشاتاریخی شروع به تنوع و رشد کردند. این همزمانی احتمالاً نشان می‌دهد که شرایط مرطوب می‌توانست محرکی برای موفقیت تکاملی دایناسورها و سایر جانوران خشکی‌زی باشد و لحظه‌ای کلیدی در تاریخ زیستی زمین رقم زده است.

رویداد بارانی کارنین

رویداد بارانی کارنین، که به نام «بحران کارنین» نیز شناخته می‌شود، ردپای خود را در سوابق زمین‌شناسی سراسر جهان برجای گذاشته و نشان‌دهندهٔ تأثیرات گستردهٔ محیطی بوده است. عامل اصلی این تغییر اقلیمی عظیم به نظر می‌رسد فوران‌های آتشفشانی عظیم در استان آذرین بزرگ ورانگلیا (Wrangellia Large Igneous Province) باشد، منطقه‌ای که از جنوب مرکزی آلاسکا تا سواحل بریتیش کلمبیا گسترده است.

“ژاکوپو دال کورسو” پژوهشگری که در مطالعهٔ این رویداد شرکت داشته، بر تأثیر عظیم این فوران‌ها بر جو زمین تأکید کرد و گفت که انتشار گازهای گلخانه‌ای مانند دی‌اکسید کربن باعث افزایش سریع گرمایش جهانی شد. این دورهٔ فعالیت‌های آتشفشانی همزمان با وجود ابرقاره پانگه‌آ بود که بخش عمده‌ای از سطح زمین را پوشانده بود.

تشدید شرایط موسمی

در آن زمان، قاره‌های زمین در ابرقاره پانگه‌آ ادغام شده بودند که خود مستعد باران‌های موسمی بود. جایی که هوای مرطوب از اقیانوس‌ها به سمت خشکی کشیده می‌شد، خنک شده و به صورت باران سنگین می‌ریخت. پروفسور “پال ویگنال” از دانشگاه لیدز به نیوساینتیست گفت که دریاهای آن زمان به طور فوق‌العاده‌ای گرم بودند و دما را با «سوپ داغ» مقایسه کرد. این گرمای اقیانوس باعث شد شرایط برای بارش‌های موسمی مکرر و شدیدتر فراهم شود و بارش‌های بی‌سابقه‌ای بر خشکی‌ها رخ دهد.

تغییرات شدید اقلیمی

با این حال، رویداد بارانی کارنین بدون اثرات زیان‌آور بر حیات نبود. پژوهش دانشمندان تصویری تلخ از چالش‌های محیطی آن دوره نشان می‌دهد. فوران‌های آتشفشانی که آغازگر این دوره بودند، باعث باران اسیدی و انتشار گازهای گلخانه‌ای بیشتر شدند و منجر به تغییرات سریع اقلیمی گردیدند.

این «گرمایش شوک‌آور» اثرات فاجعه‌باری داشت، از جمله از بین رفتن پوشش گیاهی و خاک‌ها، و ایجاد شرایط کم‌اکسیژن و اسیدی شدن اقیانوس‌ها. چنین شرایط سختی موجب انقراض‌های گسترده شد و چشم‌انداز اکولوژیکی زمین را بازسازی کرد.

در نهایت، تغییرات شدید اقلیمی ناشی از رویداد بارانی کارنیان مسیر را برای ظهور و تنوع گونه‌های جدید هموار کرد و زمینه را برای سلطهٔ دایناسورها و دیگر جانوران خشکی‌زی مدرن فراهم ساخت. این رویداد رابطهٔ پیچیده میان تغییرات فاجعه‌بار محیطی و فرآیندهای تکاملی را برجسته می‌کند و بینش ارزشمندی دربارهٔ تاب‌آوری و سازگاری حیات روی زمین ارائه می‌دهد.

پیامدها برای حیات

یکی از پیامدهای این باران طولانی، احتمالاً دوره‌ای از انقراض گسترده برای موجودات زنده آن زمان بوده، به ویژه موجودات دریایی مانند آمونیت‌ها، کاندونت‌ها و کرینوئیدها. با این حال، این رویداد زمینه را برای ظهور گونه‌های جدید، به ویژه دایناسورها، فراهم کرد. در مطالعه‌ای که در Journal of the Geological Society منتشر شد، پژوهشگران نوشتند: «در پی انقراض گسترده گیاهان و حیوانات علف‌خوار کلیدی در خشکی، به نظر می‌رسد دایناسورها اصلی‌ترین بهره‌برداران در دوران بازیابی بودند، به سرعت تنوع و پراکندگی خود را افزایش دادند و از آمریکای جنوبی آغاز و به همهٔ قاره‌ها گسترش یافتند.»

لایه‌های سنگی تریاس در آلپ‌های دولومیت ایتالیا نیز شواهد محکمی از رویداد بارانی کارنین ارائه می‌دهند. در این کوه‌ها، زمین‌شناسان انتقال قابل توجهی را ثبت کرده‌اند: زیر لایه‌های گل‌سنگ قرمز، هیچ اثر پای دایناسور وجود ندارد، اما درست بالای آن‌ها، ردپای دایناسورها فراوان است. این ظهور ناگهانی ردپاها با پایان رویداد بارانی کارنیان همزمان است، دوره‌ای که با فوران‌های عظیم آتشفشانی، گرمایش جهانی و بارش‌های شدید مشخص شد. این تغییرات اقلیمی باعث انقراض گسترده شد و جایگاه‌های اکولوژیکی خالی را دایناسورها سریع پر کردند. بنابراین، سوابق سنگی دولومیت نه تنها هرج و مرج محیطی آن دوران را ثبت می‌کند، بلکه لحظهٔ حیاتی آغاز سلطه دایناسورها را نیز روایت می‌کند.

سایت علمی بیگ بنگ / منابع: iflscience.com , earth.com

لینک کوتاه نوشته : https://bigbangpage.com/?p=109456